Erken dönemin hadis musanniflerinden Abdürrezzâk es-San'ânî (ö. 211), el-Musannef adlı eserinde İbn Cüreyc'den, o Amr b. Dînâr'dan, o da Hasan b. Muhammed b. Hanefiyye'den (ö. 100 civarı) şu rivayeti aktarır: Peygamber'in (s.a.a.) kızı Fâtıma geceleyin defnedildi. (Hz.) Ali, Ebû Bekir'in onun üzerine (halifelik yetkisini kullanarak) namaz kılmasından çekindiği için defnini ondan kaçırıp aceleye getirdi.

Bilgi ile sevgi arasındaki öncelik meselesi eskiden beri tartışılır. Bazıları irade ve muhabbete, bazıları ilim ve şuura ağırlık verir. İnsan önce bilir sonra mı sever, yoksa önce sever sonra mı bilir? Ben önce bilginin bulunduğunu düşünüyorum. Şevkî hareket de buna dayanır. İnsanda önce icmalî bir bilme vardır; sonra bu bilgi sürekli icmalden tafsile açılır ve insan böylece yükselir.

Bu araştırma, mevcut kaynaklarda yer alan ve hilafet rejiminin Hz. Fatıma'nın (s.a.) evine yönelik hücumunu konu edinen bir rivayetin "isnad-metin" yapısını inceleyerek metinsel tarihini araştırmaktadır. Çeşitli kanıtların karşılaştırmalı analizi ve metinsel farklılıkların dağılımı üzerinden, bu rivayetin temel çekirdeğinin Medineli muhaddis ve siyer yazarı Musa b. Ukbe'ye (ö. 141/758) ve muhtemelen onun önde gelen üstadı Muhammed b. Müslim ez-Zührî'ye (ö. 124/742) güvenilir bir şekilde dayandırılabileceği tarafımızca savunulmaktadır.

Güneşe renk vermeyin; güneşin kendisi renksizdir. Ama her camda o camın rengiyle görünür. Varlık her aynada, her mahiyette mahiyetin rengiyle zuhur eder. Sivrisinekte sivrisineğin, aslanda aslanın rengiyle.

"Eski devlet adamlarımızdan birinin (Cevad Zarif'i kastederek) Mao hakkında bir şeyler söylediği kısa bir videosunu gördüm. Diyor ki, 'Mao Amerika ile anlaştığı zamandan itibaren büyüdü, tanındı ve Çin'i o zamandan itibaren güçlendirdi.' Bunun hiçbir temeli yoktur."

Câhiz'in (ö. 255/869) et-Terbî' ve't-Tedvîr adlı kitabında, yaklaşık h. 227 ile 230 yılları arasında, İmamiyye Şiası'nın onuncu imamı olan İmam Ali b. Muhammed el-Hâdî (a.s.) hakkındaki görüşü... Bu görüş; Hazretin imamet makamına ulaşmasının (h. 220) üzerinden birkaç yıl geçtiği ve henüz hiçbir çocuğunun dünyaya gelmediği bir dönemde dile getirilmiştir.

Gazzâlî sadece Şiî olmamakla kalmayıp, bilakis Ehl-i Sünnet’in aşırı gidenlerindendir. Sırru'l-Âlemîn kitabının ona nispet edilmesi de doğru değildir. Sırru'l-Âlemîn kitabının müellifi Ebû Hâmid el-Gazzâlî değil, başka bir Gazzâlî'dir.

Son bir nokta olarak; her iki rivayette de spontane bir şekilde yer alan bu ifade, İmam Ca'fer'in (a.s.) babasını kendi döneminin en faziletli Müslümanı olarak gördüğünü kanıtlamaktadır. Bu da, İmâmî (Şiî) akidedeki İmamların kendi makamlarına (imamet ve masumiyete) dair tasavvurlarıyla tamamen örtüşmektedir.